We smelten meteen als we Nathan voor het eerst ontmoeten. 2011. Twee grote ogen kijken ons aan een verlegen lachje speelt om zijn mond. Nathan zegt niet zoveel. Hij heeft al heel wat meegemaakt in zijn jonge leven. De moeder van Nathan was zwaar depressief en heeft nooit goed voor Nathan kunnen zorgen en dat was zwaar voor hem. Zij woonden daarom bij haar moeder, die als lerares werkzaam is op Saina Primary. Mevrouw Ndenderu zorgt daarnaast voor haar zieke man. Een andere dochter met haar kinderen woont ook in huis.    

2014. Inmiddels zijn we een aantal jaar verder en zijn opa en Nathan’s moeder helaas overleden. Wat ons echter opviel bij ons laatste bezoek, is hoe Nathan veranderd is. Oma vertelt; “Nathan is erg opgelucht. Hij zei: ik ben blij dat mamma nu op een plek is waar ze geen pijn meer heeft”. We zien dat ook terug in Nathan, die duidelijk een stuk vrolijker en extroverter is geworden. Het is fijn te zien dat hij weer lekker in zijn vel zit. Hij zit inmiddels in klas 5, tekent graag (én goed!) en zijn grote wens is om een fiets te hebben. Met spanning kijkt hij weer uit naar een nieuwe foto en brief van zijn sponsor, die hij goed bewaart! Ondertussen moet hij uiteraard onder toeziend oog van oma hard studeren. Wat hij worden wil, dat weet hij nog niet. Maar hij heeft nog een paar jaar om daar over na te denken.

Nathan Wacamba
Nathan met zijn zusje, neefje en nichtje en oma